Nu denk je misschien dat ik een reausachtige hand heb. Maar neen; het zijn hele kleine mandarijntjes!
Een ander lijstje.
New Earth Group, Enon, Melvins, GEM, Smashing Pumpkins, Gutter Twins, Feverdream, The National Bank, dEUS, Foals, Tim van Hamel, Jamie Lidell, I Like Trains, Agua de Annique, Oceansize, AC Berkheimer, The Bellrays, Dub Trio, The Duke Spirit, Metallica, Foo Fighters, Eagles of Death Metal, The Hives, Queens of the Stone Age, Black Mountain, Amen Ra, Antimoon, Blood Red Shoes, Harry Merry, Triggerfinger, Voicst, Textures, The Moi Non Plus, Torche, Terra, Motorpsycho, Riplets, Ryan Adams, The Bloody Honkies, Elbow, Troy Torino, Hermano, De Jeugd van Tegenwoordig, Mastodon, zZz, Tv on the Radio, Roots Manuva, Roosbeef, Steen, N*E*R*D, De Staat, The Madd.
Dat zijn de bands waar ik in dit jaar optredens van heb gezien, in enigszins chronologische volgorde. Toevallig zijn het er 52. Voor iedere week van het jaar een. Maar ik ben er zeker een aantal vergeten. De dikgedrukte heb ik meerdere keren gezien. Conclusie: In 2008 zag ik gemiddeld meer dan 1 band per week. *Geeft zichzelf schouderklopje*
keuzestress
“Je hebt gestemd op de Song van het Jaar 2008 en deze nummers (in willekeurige volgorde) heb jij gekozen als beste van 2008:...”
+part(0x0x264x205)+s(!264x!205))
Het is me met pijn en moeite en een week van schuiven en schrappen weer gelukt: Mijn stem voor Song van het jaar is ingestuurd. Ik heb een zeer bitterzoete verhouding met deze eindejaarstraditie. Als ik de aankondiging op de 3voor12 site zie staan is mijn eerste reactie ‘Ah leuk, eens kijken wat er allemaal bij staat!’ Waarna ik uit hun lijst mijn eigen shortlist ga samenstellen. Na, laten we zeggen, een kwartiertje, zit ik naar een word-bestandje met daarin een songtitel of 30 te kijken en herinner ik me plotseling weer dat ik eigenlijk een hekel heb aan het maken van best-of lijstjes.
Na de boel nog eens streng bekeken te hebben gooi ik ongeveer de helft van de geselecteerde songs gelijk weer weg. Mooi. Nu nog van vijftien naar vijf. In de week die daar op volgt open ik zo af en toe het lijstje en bekenk me dingen als ‘naar dat nummer hebben we toen die ene keer op dat ene leuke feestje geluisterd’ en ‘dat nummer liep ik te neuriën toen ik op Metropolis dat patatje ging halen wat erg lekker was’. Mijn talent om sentiment aan muziek toe te kennen is erg groot, wat het schrappen van songs uit mijn lijstje soms bijna pijnlijk kan maken. Alsof ik een bepaalde herinnering van het afgelopen jaar niet genoeg waardeer.
Vandaag heb ik korte metten gemaakt met het lijstje. Na nog een keer of wat toevoegen en schappen moest het maar afgelopen zijn met dat sentimentele eindejaars gedoe van mij. De boel is ingestuurd, niks meer aan te doen.
Blood Red Shoes - I Wish I Was Someone Better
dEUS - The Architect
Jamie Lidell - Another Day
Raconteurs - Salute Your Solution
Ting Tings - That's Not My Name
En bij deze mijn oprechte excuses aan alle nummers waar ik niet op gestemd heb. ;-)
Lieve Josh Homme,
Jarenlang vond ik je de meest sexy man in de rock'n'roll. Je maakt goede muziek en op het podium spat de geilheid er van af. Maar toen ik de foto's in het boekje bij je nieuwe Eagles of Death Metal plaat bekeek, was ik teleurgesteld. Dus lieve Josh, alsjeblieft, laat je haar weer groeien en val een paar kilo af. En dat dingetje op je kin kan de plastisch cirurg vast heel netjes weghalen.
groetjes en kusjes,
Fay
ps: Als ik ooit een zoon krijg noem ik hem Joshua.
Beter goed gejat...
Vorige week zag ik in Museum Boijmans van Beuningen opeens waar de inspiratie voor de recente albumhoes van The Moi Non Plus vandaan kwam.
Best een goede plaat trouwens, maar live vond ik ze leuker.
Bridget Riley
Breathe, 1966
Emulsion on Canvas, 117x82 in.
Op dit moment zijn er in Boijmans twee tentoonstellingen die zeer de moeite waard zijn: 'Vooral geen principes; Charley Toorop' en 'Erasmus in beeld'.
Het is alweer eind oktober...
Het was even erg stil hier, maar dat komt vooral doordat ik mijn lezers slechts wens te amuseren met stukjes over een onderwerp waar de lezer ook wat aan heeft. Uit principe schrijf ik hier dus niet over mijn liefdesleven, gezondheidskwaaltjes of andere zeer persoonlijke dingen. Als ik die kwijt wil schrijf ik ze wel in mijn dagboek. En al is mijn leven de laatste maand alles behalve saai geweest; er was geen aha-moment waarvan ik vond dat het met het internet gedeeld moest worden.
Als ik een paar bladzijdes in mijn agenda terugblader zie ik dat er zich toch wel noemenswaardige dingen hebben voorgedaan, want ik oktober deed ik onder andere:
- de Drie Dwaze Dagen bij de Bijenkorf, maar daar heeft Laura al over geschreven.
- ik ging naar de gezellige afscheidsborrel van Leonieke Daalder van 3voor12.
- 2 leuke films gekeken bij het Coolpolitics Filmfestival, dankzij Eeva en Esther die mij meesleepten. Namelijk Full Metal Village en This is England. Bij de laatste heb ik zelfs gehuild, terwijl ik anders nooit huil van films, maar ik was van te voren al in een emotionele bui.
- Gaf ik voor het eerst een gastles op de Willem de Kooning Academie. Het was nog leuk ook!
- Ik filmde Terra in de Exit, de Ghettoblaster Blockparty op de Hoogstraat en Speeltuin de Speeldernis (allen voor andere doeleinden).
- Zag ik optredens van: The Moi Non Plus, Torche, These Arms Are Snakes, Motorpsycho en de Riplets
- Een gezellig etentje gehad bij Open met al het nieuwe Lanteren/Venster barpersoneel. Uit eten op kosten van de baas; love it! ;)
De maand is nog niet afgelopen, het einde van oktober heeft nog iets voor me in petto waar ik me al lang op verheug. Donderdagavond, de dertigste, gaat de nieuwe film van de Coen brothers, Burn After Reading, in premiere voor het gewone volk.
De synopsis van de film ga ik hier niet uitleggen, dat lees je zelf maar op IMDB, maar ik wil wel vertellen wat misschien wel de grootste reden is dat ik me er zo op verheug. De hoofdrollen in de film worden gespeeld door Brad Pitt, George Clooney en John Malkovich. That’s Hot! Drie heel erg goede acteurs, waarvan er twee ook nog eens bijzonder weinig pijn aan de ogen doen. Onder regie van de gebroeders Coen. Met een heerlijk absurd verhaal.
Donderdagavond zit ik dus in de bios (Cinerama natuurlijk), samen met mijn persoonlijke ‘Dude’.
De trailer:
Voor mijn gevoel heb ik de afgelopen maand ook belachelijke hoeveelheden muziek geluisterd. Er blijven zich maar platen voordoen die of nieuw zijn, of al wat ouder maar toch nog door mij beluisterd moesten worden. Heerlijk hoor, zo’n overvloed, maar soms een beetje overweldigend.
Ik herinner me dat er in de Elle, bij interviews met fashiongerelateerd volk, wel eens de vraag werd gesteld: Wat is het meest hysterische wat je ooit hebt gedaan in naam van de mode? Daar moest ik afgelopen zaterdagmiddag opeens aan denken toen ik bij de cd-uitleen van de bibliotheek mijn allerlaatste euro’s uitgaf aan het lenen van twee cd’tjes. Daardoor ben ik voor de rest van het weekend veroordeeld tot het eten van een restje soep wat nog in de koelkast stond, noodles, boterhammen met smeerkaas en thee. All for music, baby! (Ja, dat was dus de 3FM slogan. Ze moeten me maar een baan geven.)
U hoort snel weer van me, want ik moet nog iets met een ‘stokje’ doen...
Bewaarmuts
Sa'van'A verwees in haar recente post over 'thriften', oftewel het zoeken naar leuke tweedehands-vondsten, naar mijn bericht over dat zelfde onderwerp. Daarnaast had ze het over haar eigen neiging nooit iets weg te kunnen gooien. Dat was voor mij een herkenbaar punt. Bij ieder prulletje denk ik wel dat het ooit nog van pas kan komen. Ieder (reeds gebruikt) bioscoop-, festival- of concertkaartje heeft een dermate emotionele waarde dat het de prullenbak niet in kan. Die lelijke broek komt vast ooit weer in de mode. Dat soort dingen.
Vandaag ben ik mijn boekenkast aan het uitmesten. Er pasten namelijk geen boeken meer bij. Bij deze opruimactie trof ik het ultieme bewijs van mijn bewaardrift aan; de verjaardags kroon/muts/hoe je het wilt noemen, die de juf op de basisschool maakte voor mijn zesde verjaardag. Een kleine negentien jaar geleden dus.
Rock Nation
Zondagavond ben ik er voor het eerst aan toegekomen om Rock Nation te kijken. In de online tv-gids wordt het programma zo beschreven: “Muziekprogramma waarin manager Edwin Jansen en raadsman Dennis Weening op zoek gaan naar talentvolle muzikanten om een superrockband te formeren. Acht weken lang wordt het rauwe, realistische proces gevolgd dat getalenteerde rockmuzikanten moeten doorlopen op weg naar een carrière in de muziek.”
Nooit geweten dat het rauwe, realistische pad naar een muziekcarriere een heuse acht weken in beslag nam. Ik was nieuwsgierig naar het programma, dus om half tien stemde ik af op RTL5.
De muziek die onder de leader wordt gebruikt is Seven Nation Army van The White Stripes. Een nummer van vijf jaar oud wat ondertussen zo platgebruikt is dat het zelfs tijdens voetbalwedstrijden gescandeerd wordt. Een saaie, slechte keuze dus.
Tijdens het eerste reclameblok viel mijn mond open van verbazing. Het programma wordt namelijk gesponsord door de hippe haarsmeersels van L’Oreal; Studio Line. Voor dit doel hebben ze bij L’Oreal een speciaal spotje gemaakt om de rock-doelgroep aan te spreken. Het gaat ongeveer zo: Hippe jongens die een ‘rockband’ moeten voorstellen zitten op de bank als er nog een hippe jongen aan komt lopen die blijkbaar de ‘zanger’ is. “Zijn jullie klaar om te gaan repeteren?” zegt hij (of iets van die strekking). Waarop een ander bandlid het antwoord geeft dat hij er niet zo’n zin in heeft omdat zijn haar niet goed zit. Gelukkig heeft de ‘zanger’ een potje Studio Line in zijn tas en kunnen ze alsnog gaan ‘rocken’. Even lijkt het nog mis te gaan als de ‘zanger’ zelf een soort spontane identiteitscrisis lijkt te ervaren tijdens het zingen; plotseling vindt hij zijn haar helemaal niet leuk meer! Als door een hogere macht gezonden komt dan plotseling een kale nicht binnenlopen die een potje out-of-bed-gel naar de getroubleerde zanger toe gooit, waarna het toch nog goed afloopt.
Maar ik dwaal af, het ging hier over het programma, niet de reclames er tussen door.
Het programma bracht me vooral een beetje in mineurstemming over de Nederlandse muziekwereld. Zou het nou echt zo armoedig gesteld zijn, of geeft dit programma een armoedige afspiegeling?
De workshops voor de muzikanten werden gegeven door de meest voor de hand liggende (sessie-) muzikanten (de bijna volledige ex-band van Anouk en Dennis van Leeuwen van Kane). Als de muzikanten, opgesplist in drie bandjes, uiteindelijk gaan optreden worden ze daarbij beoordeeld door juryleden uit het vakgebied, voorgesteld als echte ervaren rockers. Bandje 1 door twee leden van Di-rect, bandje 2 door Voicst en bandje 3 door Leaf. Niks mis met Voicst, ietsje meer mis met Di-rect, maar LEAF? Armoede.
Wat me dan wel weer aan het lachen kon maken was de presentatie van het programma. Specifiek die van Dennis Weening. Die is er namelijk niet. Het hele programma lang verheft hij het naast Edwin Jansen staan tot een hogere kunstvorm. Pas na de tweede reclameblok sprak hij zijn eerste en enige volledige zin uit. Ik heb hem wel eens luidruchtiger meegemaakt en het is eigenlijk jammer dat dat niet wat meer in het programma zit. Dat had het misschien wat luchtiger, grappiger en wat meer rock’n’roll kunnen maken.
Nu vind ik het een vrij saai programma, waarin de deelnemers, die volgens mij wél leuk zijn, niet tot hun recht komen. Helaas, want er is veel te weinig goede muziek op de Nederlandse TV.
Mocht je bovenstaand verhaal nieuwsgierig zijn geworden, kijk dan hier de aflevering van afgelopen zondag.
Laat de herfst maar komen.
Ondanks dat het afscheid van de zomer me zwaar kan vallen (alhoewel; welke zomer?), ben ik wel een fan van de herfst. Het licht van de steeds lager staande zon wordt minder sterk en krijgt een soort gouden gloed. De blaadjes gaan vallen en de temperaturen zakken. Lekker een gebreide shawl om en een dikke maillot aan.
In de herfst overvalt me altijd een heerlijk soort melancholie naar vervlogen tijden die ik me niet eens kan herinneren. Zo aan het einde van de zomer lijken er ook altijd wel 1 of 2 platen uit te komen, of op een andere manier op te duiken in mijn vizier, die een goede begeleiding zijn van dat soort melancholische dagdromen.
Zo zijn er mijn herfstfavorieten uit verleden jaren:
Badly Drawn Boy – Hour of the bewilderbeast
Chet Baker – Let’s get lost
Damien Rice – O
dEUS – Pocket Revolution
Elliot Smith – Either/or
Mauro – Songs from a bad hat
NickCave– Abbatoit Blues/the lyre of Orpheus
Ryan Adams – Love is Hell (2)
Ongetwijfeld ben ik er nog een aantal vergeten, maar dat doet er niet toe. Voor 2008 heb ik in ieder geval al een plaat gevonden die voor mij de muzikale belichaming van de herfst is. Micah P. Hinson – The Red Empire Orchestra
Heerlijke liedjes over onbereikbare liefde en andere ellende. Zelfs de angst om alleen te sterven blijft niet onaageroerd. Dit alles gezongen met een prachtige diepe mannenstem, die me in openingsnummer Come Home Quickly Darlin’ zelfs aan Johnny Cash doet denken. De plaat is flink gevarieerd, er staan typische ingetogen singer-songwriter nummers op, maar ook heel wat uitbundigers. De instrumentatie is rijk; strijkers naast surfgitaren en banjo’s en vast nog meer ongein die ik nog niet eens gehoord heb. Daar zal ik het hoesje van de cd op na gaan slaan, als ik die heb. Ik heb de plaat namelijk zelf nog niet, maar de 3voor12 luisterpaal draait overuren (hopelijk blijft ‘ie er nog even staan).
Groot was mijn verbazing toen ik een foto van meneer Hinson zag. Om de een of andere reden had ik een plaatje in mijn hoofd van een soort woesteling met baard die iedere avond zijn ellende wegdrinkt met een fles whiskey. Maar het is gewoon een nerd met een bril! (al hoeft dat natuurlijk niks te zeggen over de mate en het doel van zijn alcohol consumptie)
Dit is Micah P. Hinson die een liedje speelt in een taxi in Londen. Afkomstig van de site Black Cab Sessions, waar nog meer leuks te vinden is.